Vereniging van Senioren Ewijk

Schaatsherinneringen

In de loop der jaren ben ik zo verknocht geraakt aan de schaatssport dat het me aardig leek om eens na te gaan wat ik in de loop der jaren zoal meegemaakt heb. Hier is mijn verhaal.

Het begon met veel vallen en opstaan in sloten bij ons thuis aan de van Heemstraweg in Ewijk. Als je dan met verkleumde handen en voeten weer thuis kwam, kropen we graag achter de warme kachel. Een appeltje poffen in het warme as van de kachel, zo nu en dan nog warme chocolademelk en zo genoten we van de winter. De eerste krassen op het ijs werden gezet op Friese doorlopers, daarna op schuitjes en uiteindelijk op Noren. De plaatsen waar geschaatst werd waren de Loenensche Wel bij het café van Jan Verweij, de Gerts waar intussen de nieuwe brug is gekomen en de kolk bij Hent Thomassen. De schaatsvereniging Beatrix in Ewijk zorgde voor de ijsbanen en organiseerde de nodige wedstrijden zowel in schoonrijden als hardrijden.

Bij het hardrijden begon het vaak met piksleeën voor de kleineren en daarna koppelwedstrijden voor de volwassenen. Bij de koppelwedstrijden denk ik vooral aan een wedstrijd op de Gerts, die uiteindelijk werd gewonnen door Bartje van Kampen uit Druten met een zekere Sipkema als koppelgenoot. Bij die wedstrijden was altijd veel publiek aanwezig en voor het drankje en hapje kon je altijd terecht in de Koek en Zopie-tent van Hendrik Roelofs in Ewijk beter bekend onder de naam Bakhous. Naast de wedstrijden en het ijsvertier in Ewijk werd er vooral vaak ’s avonds geschaatst op verlichte banen in Ewijk en Afferden. In mijn militaire diensttijd heb ik deelgenomen aan de bizarre Elfstedentocht van 1963. We waren gestart met 8 militairen van ons garnizoen, maar na hooguit 40 km waren we elkaar al kwijt. We wisten vooraf niet wat klunen betekende, maar dat leerden we snel. Het was zeker in het begin meer lopen dan schaatsen over de dikke pakken sneeuw. Uiteindelijk bleef ik met 1 militair over en zijn we in Franeker – na zo’n 130 km – rond 4 uur ’s middags van het ijs gegaan. Ons werd toen verteld dat de controleposten door de slechte weersomstandigheden er ook mee stopten. We verdienden daarmee in het leger toch nog een dag prestatieverlof!

In de winters die daarna volgden hebben wij op veel plaatsen de nodige toertochten geschaatst en enkele jaren geleden, bij het niet doorgaan van de Elfstedentocht in Friesland, nog een goede 80 km geschaatst op de Elfstedenroute. In een van de winters hebben we eens zo’n kleine 800 km toertochten geschaatst. De laatste jaren hebben we bij gebrek aan voldoende natuurijs ons heil vaak gezocht op diverse kunstijsbanen, maar vooral op Triavium in Nijmegen. Tweemaal in de week de nodige rondjes draaien om ons voor te bereiden op deelname aan de alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee in Oostenrijk. Inmiddels hebben we met verschillende Ewijkenaren daar al zo’n 4 jaar aan meegedaan. Dit jaar hadden we prachtige weersomstandigheden maar minder goed ijs. Toch hebben we er enorm van genoten. Ik was met mijn 2 kunstknieën en 75-jarige leeftijd de oudste deelnemer van die dag. Tot slot hoop ik dat we nog jaren op deze wijze van de schaatssport mogen genieten, is het niet actief, dan op zijn minst als gepassioneerd toeschouwer. Mijn vrouw Ria gaat ook zeker mee.

Toon Reuvers

Laat een reactie achter