Vereniging van Senioren Ewijk

Wat gebeurde er tijdens de oorlog in Ewijk?

Een aantal oorlogsverhalen uit Ewijk

Onderduikers

In de oorlog waren er veel onderduikers. Vooral jongens die aan de Arbeitseinsatz wilden ontkomen, maar ook een aantal joden. Omdat er in de gemeente Ewijk maar weinig NSB’ers waren, verstopten ze zich ook vaak gewoon thuis. Ze zaten vaak op hooizolders, of verborgen zich in schuurtjes. Ook verzetsmensen en anderen die door de Duitsers werden gezocht, doken onder. In het boek ‘De Nije Weg’ vertellen enkele Ewijkenaren over deze onderduikers.

Sjaak Hoes uit Ewijk vertelt:  “Bij mijn oom Hent, die vlakbij ons in De Steeg woonde, sliepen onderduikers in een zelf gegraven kuil onder een houtmijt. Overdag was er voor hen niet veel te doen. Soms hielpen ze wat mee op het land. Vaak zaten ze ook op de deel. De deeldeur bestond uit een boven- en een benedendeel, daartussen zat een grote kier. Door die kier konden ze naar buiten kijken en in de gaten houden of er geen gevaar dreigde. Mijn oom Frans werkte in die tijd bij de post. Op een keer kwam hij met zijn zwarte postbestellerscape met glimmende knopen erop naar ons huis gefietst, waar toen de onderduikers op de deel zaten. Ze hielden hem voor een vijand in uniform en wisten niet hoe snel ze door de zijdeur van de koestal het veld in moesten rennen.”

 

Overvliegende V1’s

Vanaf najaar 1944 kwam er een luchtgevaar bij:  de V1’s, langeafstandsraketten die vanaf Holten afgeschoten werden op de Haven van Antwerpen. Deze projectielen kwamen regelmatig te vroeg naar beneden. Er zijn verschillende van deze raketten in de dorpen  neergekomen, onder meer in Ewijk en Winssen.

Bij Nellie Janssen-Van Haalen  waren ze erg bang voor de V1’s: Ze zegt: We moesten dan bidden: Ons lief Vrouwke, geef hem nog een douwke”. Dat hielp niet altijd, want in maart 1945 vielen er drie brandbommen bij ons in de straat, waardoor drie huizen volledig werden vernield.”

 

Wonen in een paardenstal

“We woonden in de Veluwstraat. In het laatste oorlogsjaar, toen ik 7 jaar was, viel er een bom op ons huis”, vertelt Mien Adriaansen-Van Rossum. “Het stond in brand. We moesten zo snel mogelijk het huis uit. Mijn moeder pakte mijn jongste zusje Truus, die toen nog maar 14 dagen oud was, uit haar wieg. Moeder had het over de vlucht naar Egypte. Onze vlucht ging naar mijn tante, waar we konden overnachten. Daarna moesten we zo snel mogelijk onderdak zien te vinden. Naast de familie Hoes in de Steeg stond een huis, dat al zeventien jaar als paardenstal gebruikt werd. Daar mochten we in. Het huis was vervallen.  Mijn ouders maakten het grondig schoon. Toen we er een paar dagen woonden, kreeg ik de schrik van mijn leven. Ik ging naar de keuken en zag daar opeens een groot paard. Ik begon hard te gillen. Mijn vader kwam de keuken in, trok mij de kamer in en joeg het paard weg. Kennelijk wist het paard nog niet dat zijn stal een andere bestemming had gekregen.”

 

Komende activiteiten

2 juli Fietsen vanaf 't Hart
16 juli Fietsen vanaf 't Hart

Wekelijkse activiteiten

Een aantal activiteiten zijn weer opgestart:

Maandag Biljarten 13:30–17:00
Dinsdag Inloophuis 09:30-12:00
Woensdag Biljarten 13:30–17:00